Περιεχόμενα


Τον δρόμο τον δείχνει η Γαλλία

Το σαρωτικό «ΌΧΙ» που βγήκε από τις κάλπες του δημοψηφίσματος στη Γαλλία είναι ένα συγκλονιστικό μήνυμα για κάθε εργαζόμενο, για κάθε ακτιβιστή, για όλη την Αριστερά.

Οι μετασεισμικές δονήσεις από τα δημοψηφίσματα στη Γαλλία και Ολλανδία έχουν πανικοβάλει τις άρχουσες τάξεις της Ευρώπης. Στη Βρετανία η κυβέρνηση Μπλερ έντρομη πάγωσε τη διαδικασία για διεξαγωγή δημοψηφίσματος που επρόκειτο να γίνει το 2006 ενώ το ίδιο αποφάσισαν και οι κυβερνήσεις της Τσεχίας και Πολωνίας.

Όλες οι «βαθυστόχαστες» αναλύσεις των οπαδών του νεοφιλελευθερισμού για το γαλλικό και ολλανδικό «Όχι» περιστρέφονται γύρω από τον δήθεν ‘παραδοσιακό’ γαλλικό εθνικισμό, τους φασίστες του Λεπέν, τη ξενοφοβία και στην ‘αντίθεση στην ένταξη της Τουρκίας’.

Το ερώτημα που χρειάζεται ν’ απαντήσουν όλοι αυτοί όμως είναι, γιατί αφού η κυβέρνηση και η συντριπτική πλειοψηφία κομμάτων και οργανώσεων ήταν υπέρ του «Ναι» η πλειοψηφία των γάλλων (55%) και ολλανδών (60%) ψήφισαν «Όχι»;

Και όμως, το «Όχι» στη Γαλλία ήταν ένα αριστερό «Όχι», ένα «Όχι» των γάλλων εργατών και της νεολαίας (βλ. δίπλα ανταπόκριση από το Παρίσι) που εδώ και μια δεκαετία αντιστέκονται στις νεοφιλελεύθερες επιθέσεις. Ο κόσμος που έκανε απεργίες, καταλήψεις και διαδηλώσεις ενάντια σε όλα τα μέτρα που έρχονταν με τη μορφή ‘ευρωπαϊκών πακέτων’ είπε ένα συνολικό «Όχι» στο Ευρωσύνταγμα, σε ολόκληρη την πολιτική της αγοράς.

Οι καταβολές του «Όχι»

Ο σεισμός του γαλλικού «Όχι» δεν ήρθε από το πουθενά. Ήταν η θεαματική είσοδος μιας νέας, ιστορικής εποχής, που έχει τις ρίζες της στον ‘καυτό’ Δεκέμβρη του 1995 στη Γαλλία όταν έγινε η μεγαλύτερη έκρηξη εργατικών αγώνων μετά το Μάη του 1968. Για εβδομάδες οι δημόσιοι υπάλληλοι έκαναν αλλεπάλληλες απεργίες και τεράστιες διαδηλώσεις ενάντια στο δεξιό, νεοεκλεγέντα τότε, Σιράκ που άνοιξε το ασφαλιστικό στο Δημόσιο και ξεκίνησε τις ιδιωτικοποιήσεις.

Ο Δεκέμβρης του ‘95 ήταν η αρχή μιας μεγάλης σύγκρουσης με τη δεξιά που συνεχίστηκε το ’96 και το ’97. Όλες αυτές οι μάχες τσάκισαν τη Δεξιά που έχασε στις εκλογές του 1997. Οι αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας συνεχίστηκαν και το ’98 - ’99 ενάντια στην συγκυβέρνηση Σοσιαλιστών, Κομμουνιστών και των Πράσινων, που στη θητεία της έγιναν περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις από τα προηγούμενα χρόνια.

Το Νοέμβρη του 2000 στη Νίκαια 100.000 διαδηλωτές περικύκλωσαν τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ. Χαρακτηριστικό της ριζοσπαστικοποίησης που συνέχισε να απλώνεται σε όλα τα επίπεδα στη Γαλλία ήταν και η εμφάνιση οργανώσεων όπως το ATTAC και η Συνομοσπονδία των Αγροτών με ηγέτη τον Ζοζέ Μποβέ. Το νέο αντικαπιταλιστικό κίνημα που είχε γεννηθεί στο Σιάτλ το ‘99, κατάφερε να γίνει ένα εκρηκτικό μίγμα μαζί με την εμπειρία του ‘Δεκέμβρη του ‘95.

Τον Απρίλη του 2002 η δεξιά επιστρέφει. Το δίδυμο Σιράκ-Ραφαρέν είχε να αντιμετωπίσει ξανά αντιστάσεις. Το 2003 το αντιπολεμικό κίνημα ξανάβγαλε χιλιάδες κόσμο στο δρόμο κι ακολούθησε το 2ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στο Παρίσι με τη συμμετοχή 100.000 ακτιβιστών.

Το εργατικό κίνημα συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι η μεγάλη απειλή για την κυβέρνηση της Δεξιάς. Το καλοκαίρι του 2004 ξέσπασαν απεργίες σε πολλούς χώρους χωρίς τον έλεγχο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας αλλά και φέτος, το Γενάρη και το Μάρτη 2005.

Οι προοπτικές

Το «Όχι» στο Ευρωσύνταγμα είναι μια κορυφαία στιγμή νίκης όλων αυτών των σκληρών αγώνων που έδωσε η εργατική τάξη στη Γαλλία. Γι’ αυτό τρομοκρατήθηκαν τόσο πολύ οι αντίπαλοί μας. Την Κυριακή 29 Μάη είδαν μπροστά τους το φάντασμα του Δεκέμβρη του ‘95 και του Μάη του ‘68.

Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Όπως δέιχνουν οι δημοσκοπήσεις το «Όχι» στο Ευρωσύνταγμα πήρε διαστάσεις επιδημίας σε πολλές άλλες χώρες, όπως στη Βρετανία όπου το «Όχι» συγκεντρώνει ένα 75%!

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Γαλλία συνιστά ανταρσία πρώτου μεγέθους απέναντι στους πλούσιους και τους ισχυρούς σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης.

Είναι μια απάντηση στις κυβερνήσεις, στους εργοδότες αλλά και στις ηγεσίες των συντεχνιών που μάς παρουσιάζουν την «ευρωπαϊκή πορεία» σαν μονόδρομο και τις προσταγές της ΕΕ σαν απαράβατες.

Οι προοπτικές που ανοίγονται είναι μεγάλες. Το «Όχι» μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς οργανώσεων, κομμάτων, εργατικών συνδικάτων και κοινωνικών ομάδων. Με την επιτυχία αυτή ανοίγουν καινούργιες δυνατότητες για το αντικαπιταλιστικό και συγκεκριμένα για το εργατικό κίνημα στην Ευρώπη αλλά κι εδώ στην Κύπρο.

Ανοίγεται η προοπτική για εξάπλωση της επιδημίας της κοινωνικής ανυπακοής και των ανταρσιών της βάσης προς τις ηγεσίες κομμάτων και συντεχνιών, όπως είδαμε να γίνεται στην ΠΑΣΥΔΥ με το θέμα της επέκτασης του ορίου αφυπηρέτησης και παράλληλα, μπορεί να μεγαλώσει την αυτοπεποίθηση για αντίσταση στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές ολόκληρων κομματιών της κοινωνίας, των εργαζομένων στο δημόσιο και ημικρατικό, των εκπαιδευτικών, των φοιτητών και μαθητών.

Οι γάλλοι και οι ολλανδοί εργαζόμενοι μάς άνοιξαν το δρόμο για να γίνει ο αέρας του «Όχι» στο Ευρωσύνταγμα ένα «Όχι» σε κάθε επίθεση των αφεντικών σε κάθε χώρο σε όλη την Ευρώπη.

Φαίδωνας Βασιλειάδης


Περιεχόμενα

Η ετυμηγορία των γάλλων εργαζομένων μέσα από το δημοψήφισμα της 29 Μάη, όπως και το παρεπόμενο ολλανδικό Όχι, ήταν μια ξεκάθαρη καταδίκη των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόζουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις. Από την κυβέρνηση του Μπλερ, του Σρέντερ, μέχρι του Καραμανλή και του Παπαδόπουλου. Η καταψήφιση του Ευρωσυντάγματος ήταν μια εξέγερση ενάντια στους διάφορους Ταλιαδώρους και Κεραυνούς της Ευρώπης που μάς θέλουν να δουλεύουμε σκληρότερα, με την αβεβαιότητα και για περισσότερα χρόνια στο όνομα του παγκόσμιου ανταγωνισμού.

Διαβάστε πιο κάτω την ανταπόκριση από το Παρίσι του Nick Barret της οργάνωσης LCR (Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα)

Το ΌΧΙ ανοίγει δρόμο για μια Νέα Αριστερά

Την Κυριακή 29 Μάη ένα φοβερό δημοψήφισμα σε όλη τη Γαλλία απέρριψε με 55% την πρόταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για ένα Ευρωσύνταγμα, βυθίζοντας τη δεξιά νεοφιλελεύθερη Ευρώπη και την αριστερά τύπου Μπλερ σε βαθειά κρίση.

Δεν πρέπει να κάνουμε λάθος σ’ αυτό. Πρόκειται για μια νίκη της γαλλικής εργατικής τάξης, των φτωχών, της νεολαίας, της αληθινής αριστεράς, της Γαλλίας των από κάτω. Τα νούμερα είναι αποστομωτικά. Στη Μασσαλία, τη γενέτειρα του μαζικού κινήματος των τελευταίων δέκα χρόνων, 63% απέρριψαν το νεοφιλελεύθερο σύνταγμα. Στην περιοχή Πα ντε Καλαί, στο Βορρά, που έχει σαρωθεί από τα κλεισίματα των εργοστασίων, 69,5% ψήφισαν Όχι. Στην περιοχή Λανγκεντόκ Ρουσιγιόν γύρω από το Μονπελιέ και το Περπινιάκ όπου υπάρχει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας νέων σε όλη τη χώρα, 63% ψήφισαν Όχι. Στα εργατικά προάστια του Παρισιού υπήρχαν σκορ μέχρι και 73% ενάντια στο Ευρωσύνταγμα. Ήταν μια ταξική ψήφος. Το 80% των χειρωνακτών εργατών ψήφισαν Όχι. Το 60% των νέων κάτω από τα 25 ψήφισαν Όχι ενώ 90% των διευθυντών ψήφισαν Ναι, και τα πλούσια διαμερίσματα του Παρισιού, όλα ψήφισαν Ναι.

Για πρώτη φορά τα τελευταία είκοσι χρόνια, η λαϊκή ψήφος έδωσε πλειοψηφία σε μια αριστερή απόρριψη των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Όμως το αποτέλεσμα δεν ήταν προδιαγεγραμμένο. Πριν από 8 χρόνια το Ναι ήταν πολύ μπροστά στα γκάλοπ. Όμως κόσμος από το αντικαπιταλιστικό κίνημα, από το Attac, από το Κομμουνιστικό Κόμμα, από την αριστερή πτέρυγα του Σοσιαλιστικού Κόμματος και από την επαναστατική αριστερά βρέθηκαν μαζί σε ένα πρωτοφανές ενιαίο μέτωπο για να αντιμετωπίσουν την προπαγάνδα της άρχουσας τάξης. Συγκέντρωση τη συγκέντρωση, αντιπαράθεση την αντιπαράθεση, το να καταλάβεις το Ευρωσύνταγμα έγινε η εθνική ενασχόληση. Ο κόσμος διάβασε εκατοντάδες άρθρα του Ευρωσυντάγματος στο μετρό του Παρισιού πηγαίνοντας στη δουλειά. Το ίντερνετ έγινε πανίσχυρο όπλο για την αντιμετώπιση της αισχρής επίσημης προπαγάνδας.

Σημεία Καμπής

Το στρατόπεδο του Ναι κατηγορούσε το Όχι για όλα τα κακά, ότι είναι αντι-ευρωπαϊκό, λαϊκίστικο, οπισθοδρομικό, αλλά το Όχι άντεξε. Υπήρξαν μια σειρά σημεία καμπής.

Στο εσωτερικό δημοψήφισμα του Σοσιαλιστικού Κόμματος, παρά την τεράστια πίεση, το 42% των αγωνιστών του ψήφισαν Όχι το Δεκέμβρη. Σε μια ιστορική αντιπαράθεση μέσα στη μεγαλύτερη γαλλική εργατική συνομοσπονδία, το εθνικό συμβούλιο της CGΤ, ανέτρεψε τη θέση της ηγεσίας και κάλεσε υπέρ του Όχι. Έπειτα ήρθαν οι απεργίες του Φλεβάρη και του Μάρτη. Για πρώτη φορά το Όχι βρέθηκε μπροστά στα γκάλοπ.

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε σε ποιο βαθμό όλα τα επίσημα ΜΜΕ, ο Σιράκ, η Δεξιά και μια πλειοψηφία του Σοσιαλιστικού Κόμματος έκαναν όλοι μαζί εκστρατεία υπέρ του Ναι. Μόνο ένα από τα κόμματα του Όχι, το Κομμουνιστικό Κόμμα, είχε δικαίωμα σε τηλεοπτικά σποτ. Σε ένα εξαιρετικό δείγμα αλληλεγγύης, το Κομμουνιστικό Κόμμα διέθεσε τον χρόνο που του αναλογούσε σε όλη την αριστερή συμμαχία για το Όχι. Η ηγέτης του ΓΚΚ Μαρι-Ζορζ Μπυφέ, οι αριστεροί σοσιαλιστές Μελενσόν και Εμανυελί, ο εκπρόσωπος της LCR Ολιβιέ Μπεζανσενό, ο δημόσιος υπάλληλος και ιδρυτής του ριζοσπαστικού δίκτυου Copernic, Υβ Σαλές, ο αγρότης Ζοζέ Μποβέ, όλοι έγιναν προσωπικότητες που σε εθνικό επίπεδο είχαν ταυτιστεί με το Όχι.

Τις τελευταίες βδομάδες της εκστρατείας, ο Σιράκ, η άρχουσα τάξη και το στρατόπεδο του Ναι κάλεσαν τους συμμάχους τους από όλη την Ευρώπη: Ήρθε ο Μπαρόζο, ο υπερ-νεοφιλελεύθερος πορτογάλος Πρόεδρος της Κομισιόν, ο Σρέντερ, ο Θαπατέρο, αλλά κανένα αποτέλεσμα.

Ένα σημαντικό σημείο είναι ότι αυτή η ψήφος είναι αριστερή ψήφος. Οι ρατσιστές, οι φασίστες και οι εθνικιστές πίσω από τον Λεπέν και τον Ντε Βιλιέ δεν κυριάρχησαν στις αντιπαραθέσεις, η ψήφος ήταν ενάντια στον αχαλίνωτο, νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, για μια κοινωνική Ευρώπη, όχι για εθνικισμό.

Είναι μήνυμα ελπίδας για όλους τους λαούς της Ευρώπης που παλεύουν ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Έχει στιγμιαία σταματήσει το χτίσιμο της καπιταλιστικής Ευρώπης και έδωσε στα κοινωνικά κινήματα χρόνο να αποφασίσουν πώς θα προχωρήσουν.

Όμως έχει επίσης μεγάλη σημασία για τη Γαλλία. Ο πρωθυπουργός Ραφαρέν παραιτήθηκε. Την Τρίτη (1/6) ο Σιράκ ανακοίνωσε νέα κυβέρνηση για να ηρεμήσει την κατάσταση, με πρωθυπουργό τον πιστό του, ντε Βιλπέν. Ο Σιράκ οργάνωσε το δημοψήφισμα επιδιώκοντας να ξανακερδίσει νομιμοποίηση. Και αντίθετα, τώρα έχασε κάθε αξιοπιστία στη διεθνή σκηνή και τον σιχαίνονται μέσα στη Γαλλία.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποια είναι η εναλλακτική λύση από την αριστερά; Η διαχωριστική γραμμή στην Αριστερά είναι αν είσαι υπέρ ή κατά του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Η ηγεσία του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ένα τμήμα των Πράσινων, μία από τις μεγάλες συνομοσπονδίες, η CFDΤ, όλοι έκαναν εκστρατεία υπέρ του Ναι. Μάλιστα ένα συνέδριο κρίσης του Σοσιαλιστικού Κόμματος θα διεξαχθεί το φθινόπωρο.

Η εκστρατεία του Όχι χτίστηκε μέσα από την ενότητα της αριστεράς στα μεγάλα ζητήματα των δημοσίων υπηρεσιών, των συντάξεων, της στέγασης, των δημοκρατικών δικαιωμάτων και της ειρήνης. Οι εκδηλώσεις είχαν ιστορικά μεγέθη, χιλιάδες συγκεντρώνονταν για να ακούσουν τους βασικούς ομιλητές του κινήματος σε μικρές πόλεις από τη μία ως την άλλη άκρη της χώρας. Φτιάχτηκαν περισσότερες από χίλιες τοπικές επιτροπές και συνελεύσεις. Αυτές οι επιτροπές θα συνεχίσουν να χτίζουν την αντίσταση στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, και θα οργανωθεί μια πανεθνική συνάντηση το φθινόπωρο. Υπάρχουν προτάσεις για μια Γενική Συνέλευση για το Ευρωσύνταγμα από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και θα μπορούσε να μπει στην ατζέντα του επόμενου Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ στην Αθήνα.

Ρήξη

Τις βδομάδες που έρχονται θα συζητιέται το ζήτημα της πολιτικής εναλλακτικής λύσης στην Ευρώπη και τη Γαλλία. Το Κομμουνιστικό Κόμμα κάλεσε συγκεντρώσεις για μια αριστερή εναλλακτική λύση. Εξελίσσεται μια σημαντική συζήτηση μέσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα που αντανακλά μια ευρύτερη συζήτηση μέσα στο κίνημα και μέσα στην εργατική τάξη. Σε ποιο βαθμό είναι αποδεκτή και εφικτή μια συμμαχία με το σημερινό Σοσιαλιστικό Κόμμα για τις εκλογές του 2007.

Οι περισσότερες ελπίδες της εργατικής τάξης επικεντρώνονται στο τι θα κάνουν τώρα η ηγέτης του ΓΚΚ, Μαρί-Ζορζ Μπυφέ και ο νεαρός εκπρόσωπος της LCR, Ολιβιέ Μπεζανσενό. Χωρίς αμφιβολία, είναι η ευκαιρία που περίμενε η ριζοσπαστική και επαναστατική αριστερά. Η πιθανότητα να υπάρξει μαζικό σπάσιμο από τη γαλλική εκδοχή του Μπλερισμού είναι πολύ πραγματική. Δεκάδες χιλιάδες εργάτες και νέοι είναι έτοιμοι να μπουν σε μια τέτοια πρωτοβουλία. Αυτό είναι το τεστ το οποίο αντιμετωπίζει η επαναστατική αριστερά τις επόμενες βδομάδες. Πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.


Περιεχόμενα

Σεν Ντενί: 70% «Όχι» στο Σύνταγμα και τώρα τι κάνουμε;

Η εμπειρία που έζησε το γαλλικό εργατικό κίνημα και η ριζοσπαστική αριστερά στο σύνολό της, τη ζήσαμε όλοι μας κι ο καθένας μας σε κάθε γειτονιά, σε κάθε πόλη, σε κάθε προάστιο και χώρο εργασίας.

Πάνω από χίλιες συντονιστικές επιτροπές δημιουργήθηκαν σε όλη τη Γαλλία με κοινό στόχο το «Όχι στο Σύνταγμα της Ευρώπης των πλουσίων και του πολέμου».

Αυτή η σημαντική εμπειρία βιώθηκε μ’ ένα έντονο και γεμάτο δράση τρόπο στην πόλη του Σεν Ντενί. Αυτό το λαϊκό προάστιο των 100.000 κατοίκων στα περίχωρα του Παρισιού, ζει εδώ και χρόνια με άγριο τρόπο την καπιταλιστική επίθεση. Η βιομηχανική κρίση έριξε στην ανεργία πάνω από 15% των εργαζομένων. Το χτύπημα ενάντια στις υπηρεσίες του δημοσίου και η διάλυση τους επηρεάζει ακόμα περισσότερο τους κατοίκους αυτής της πόλης που είχαν ακόμη περισσότερη ανάγκη από τα δημόσια σχολεία, τα νοσοκομεία, τα ταχυδρομεία κλπ.

Ο αγώνας ενάντια στο Ευρωσύνταγμα έδωσε μια μοναδική ευκαιρία να συνεχιστεί η παράδοση εργατικών αγώνων σ’ αυτή την πόλη, γνωστή σαν η «Κόκκινη» Σεν Ντενί.

Έτσι από τον Οκτώβρη του 2004 και ανταποκρινόμενοι στην Εθνική Συντονιστική Επιτροπή για το «Όχι» δημιουργήσαμε μια τοπική επιτροπή.

Η πρωτοβουλία αυτή χτίστηκε με τη συμμετοχή του ΚΚ Γαλλίας, της Κομμουνιστικής Επαναστατικής Λίγκας (LCR), της συντεχνίας CGT, του τοπικού Κοινωνικού Φόρουμ αλλά και με τη συμμετοχή του δημάρχου και των αντιδημάρχων. Το Σεν Ντενί έχει αριστερό δήμαρχο από το 1892!

Έγιναν λοιπόν συγκεντρώσεις, μοιράστηκαν φυλάδια, οργανώθηκαν συζητήσεις σε όλες τις γειτονιές και τους εργατικούς χώρους.

Αποτέλεσμα αυτής της κοινής και συντονισμένης προσπάθειας ήταν το 70% του «Όχι» στο Ευρωσύνταγμα.

Τρανή απόδειξη τού ότι μόνο μέσα από κοινούς αγώνες μπορεί να χτιστεί και να κερδίσει το εργατικό και ριζοσπαστικό αριστερό κίνημα.

Αυτή η εκπληκτική εμπειρία έχει συνέχεια. Δυο μέρες μετά το δημοψήφισμα, την Τρίτη 31 Μαΐου, πάνω από 130 άτομα αντιπρόσωποι διαφόρων οργανώσεων και πολιτών συγκεντρώθηκαν σε κοινή σύσκεψη για ν’ αποφασίσουν για το «τι κάνουμε τώρα;».

Επίκεντρο των συζητήσεων ήταν το πώς οργανώνουμε και πώς θα συντονίσουμε τις πάρα πέρα κινητοποιήσεις, απεργίες, το μοίρασμα φυλαδίων και πάνω απ’ όλα το πώς κτίζουμε ένα κίνημα από τα κάτω πάνω σε μια κοινή βάση και πλατφόρμα.

Θεοδουλίτσα Κουλουμπρή – εκπρόσωπος CGT
Συντονιστική Επιτροπή Σεν Ντενί


Περιεχόμενα

Εκτεθειμένο το ΑΚΕΛ-Δημοψήφισμα εδώ και τώρα για το Ευρωσύνταγμα

Το συντριπτικό όχι των Γάλλων και των Ολλανδών στο Ευρωσύνταγμα, η δυναμική του Όχι που αναπτύχθηκε και οδήγησε τον Μπλερ να παγώσει το αγγλικό δημοψήφισμα αλλά και άλλες χώρες όπως το Βέλγιο, Τσεχία, Δανία, αφήνει την ηγεσία του ΑΚΕΛ εκτεθειμένη.

Εδώ και ένα χρόνο έχει υπογραφεί η Συνθήκη του Συντάγματος από τους ηγέτες της Ε.Ε ανάμεσα τους και ο Παπαδόπουλος. Από την πλευρά της ηγεσίας του ΑΚΕΛ, παρόλο που οι ευρωβουλευτές του καταψήφισαν τη Συνθήκη στην ευρωβουλή, επίσημα το κόμμα κράτησε σιγή ιχθύος όλο αυτό το διάστημα για μια συνθήκη που περιλαμβάνει τόσο αντεργατικές και αντιδημοκρατικές πρόνοιες. Μόλις 11 μέρες πριν το γαλλικό δημοψήφισμα, όταν πια το ΟΧΙ στη Γαλλία φαινόταν σίγουρο, αποφάσισε η Κ.Ε. του ΑΚΕΛ την καταψήφιση της Συνθήκης. Ενώ θα ‘πρεπε από την αρχή να καταγγείλει την Συνθήκη σαν μια συμφωνία των αρχουσών τάξεων των χωρών της Ευρώπης, για κοινές επιθέσεις ενάντια στους εργαζομένους, για κοινές περικοπές στην υγεία, στο κοινωνικό κράτος, στην παιδεία, στο συνταξιοδοτικό.

Η θέρμη και ο ενθουσιασμός με τον οποίον αγκάλιασαν οι κομματικές ομάδες βάσης την πρόταση της Κ.Ε, μιαν από τις λίγες αριστερές επιλογές που προτάθηκε στη βάση του κόμματος από την ηγεσία, δείχνει τη διάσταση που υπάρχει ανάμεσα στην ηγεσία του κόμματος και στις διαθέσεις της βάσης του. Από την άλλη η ηγεσία του ΑΚΕΛ μένει εκτεθειμένη αφού δεν έχει καν απαιτήσει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος παρά μόνο έχει συγκατανεύσει στην επικύρωση του Ευρωσυντάγματος από τη βουλή.

Αλλά πάνω απ’ όλα εκτίθεται η συνέπεια και η αξιοπιστία του ΑΚΕΛ σαν το κόμμα που μιλά εξ ονόματος της εργατικής τάξης και του λαού.

Δεν μπορεί να χαιρετίζει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος «σαν απόρριψη των νεοφιλελεύθερων κοινωνικοοικονομικών πολιτικών που θεσμοθετούνται μέσα από την Συνταγματική Συνθήκη και εφαρμόζονται στην Γαλλία εδώ και μερικά χρόνια» αλλά εδώ που πρωτίστως έχει ευθύνη και καθήκον να εναντιωθεί σε αυτές τις πολιτικές, στήριξε μέχρι σήμερα ιδεολογικά και πρακτικά, την ένταξη στην ΕΕ, το πρόγραμμα σύγκλισης και εναρμόνισης για ένταξη στην Ευρωζώνη.

Εκτός από την αρθρογραφία ορισμένων στελεχών του κόμματος, όπου συχνά ανέλυαν και τα «θετικά» σημεία της Συνθήκης, δεν υπήρξε καμιά ουσιαστική αντίδραση από το κόμμα της εργατικής τάξης με τη μορφή εκστρατείας και κινητοποιήσεων ενάντια στο Ευρωσύνταγμα. Ούτε βέβαια υπήρξε αντίδραση κι από το συνδικαλιστικό του όργανο, την ΠΕΟ. Ούτε για το όριο αφυπηρέτησης, την ακρίβεια, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις μηδενικές αυξήσεις στον δημόσιο και ημικρατικό τομέα, τα ελαστικά ωράρια, την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση κλπ. Μα για όλα αυτά ακριβώς είναι που κατέβηκαν στους δρόμους οι Γάλλοι εργάτες τα τελευταία χρόνια και ενάντια σε όλ’ αυτά ήταν που ψήφισαν Όχι στο Ευρωσύνταγμα.

Ποιό αντίκρισμα μπορεί να έχει η καταψήφιση του Ευρωσυντάγματος στη βουλή από το ΑΚΕΛ για την ελληνοκυπριακή εργατική τάξη εάν δεν μεταφραστεί σε πρωτοβουλίες και δράση ενάντια σε κάθε προσπάθεια της κυβέρνησης και των εργοδοτών για εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Ποιο νόημα άλλωστε μπορεί να έχει το σύνθημα «μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή» που ενστερνίζεται και το ΑΚΕΛ;

Το Ευρωσύνταγμα είναι εδώ για τα αφεντικά και τους στόχους τους, για το κτίσιμο της δικής τους Ευρώπης του κέρδους, του πολέμου και του ρατσισμού και όχι της κοινωνικής Ευρώπης των εργαζομένων και των απλών ανθρώπων. Οι εργοδότες και οι κυβερνήσεις που τους στηρίζουν δεν πρόκειται να κάνουν υποχωρήσεις που θα ανατρέπουν τους σχεδιασμούς τους εκτός κι αν ανατρέψουμε τα σχέδια τους, μέσα από τους αγώνες και την δράση μας. Αυτό δεν είναι ουτοπία, μια άλλη Ευρώπη είναι πράγματι εφικτή. Οι Γάλλοι και Ολλανδοί εργαζόμενοι δείχνουν το δρόμο.

Μυριάνθη Λοΐζου


Περιεχόμενα