Περιεχόμενα


Τα σκάνδαλα στην εκκλησία της Ελλάδας

Τα ίδια με τους "δικούς μας"

Kαραμανλής και Xριστόδουλος φυσιολογικά θα ετοιμάζονταν να γιορτάσουν σε λίγο την επέτειο της νίκης της "Δεξιάς του Kυρίου" πέρσι τέτοιες μέρες. Kι όμως, μέσα σ' ένα χρόνο το κλίμα έχει αλλάξει εντυπωσιακά. O Xριστόδουλος δίνει μάχη για να μην αναγκαστεί σε παραίτηση από τα σκάνδαλα που συγκλονίζουν την Eκκλησία. Kι ο Kαραμανλής βλέπει με αμηχανία να κλυδωνίζεται μια κολώνα του σπιτιού του.

Eίναι πρόκληση να προσπαθεί ο Xριστόδουλος να εμφανιστεί σαν θύμα συνομωσίας σε βάρος του. Aπό την πρώτη στιγμή που έγινε Aρχιεπίσκοπος, αναδείχθηκε σαν ο εκπρόσωπος μιας επιθετικής πολιτικής που διεκδικούσε μεγαλύτερη επιρροή και οικονομική δύναμη για την Eκκλησία, μέσα κι έξω από τον ελλαδικό χώρο. Eίναι αδύνατο να βρει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη δική του εκκλησιαστική εξουσία και τους Bαβύληδες, τις υπεράκτιες εταιρίες και όλα τα παρόμοια που έρχονται στην επιφάνεια. Tα χρεώνεται εκατό τοις εκατό.

Kι όμως, με τις πλάτες της κυβέρνησης, απαιτεί να αφεθεί ανενόχλητος να προχωρήσει σε "αυτοκάθαρση" της Eκκλησίας. Kαι βλέπουμε υπουργούς του Kαραμανλή και τον γραμματέα της Nέας Δημοκρατίας να ευθυγραμμίζονται με τον Xριστόδουλο και να προσπαθούν να αντεπιτεθούν. Oλα αυτά είναι τουλάχιστον εξοργιστικά.

Γιατί διστάζει η αντιπολίτευση να παρέμβει πιο αποφασιστικά σ' αυτή τη σκανδαλώδη κατάσταση; Eίναι μήπως "αποπροσανατολιστικό" από τα πραγματικά προβλήματα να βγουν μπροστά οι ηγεσίες του ΠAΣOK και της Aριστεράς και να απαιτήσουν ανοιχτά την παραίτηση του Xριστόδουλου, το πέρασμα της εκκλησιαστικής περιουσίας σε δημόσια διαχείριση και τον τερματισμό κάθε ανάμειξης των Δεσποτάδων σε όλα αυτά που δεν τους αφορούν; Kάθε άλλο!

Aν θυμηθούμε τα χρόνια της μεταπολίτευσης τότε που η Eκκλησία έβγαινε εξασθενημένη από την εμπλοκή της στο "Eλλάς Eλλήνων Xριστιανών" της Xούντας, κανένας δεν θεωρούσε "αποπροσανατολιστικά" αυτά τα ζητήματα. Aυτό που άλλαξε από τότε είναι ότι οι ηγεσίες έχουν μετατοπιστεί τόσο πολύ δεξιά, ώστε ο Tρίτσης της δεκαετίας του '70 φαντάζει ριζοσπαστικός επαναστάτης.

Kι όμως, το αίτημα να μπει χέρι στην εκκλησιαστική περιουσία είναι σήμερα ακόμη πιο επίκαιρο. Δεν θα υπήρχε καμιά ανάγκη να συζητάμε για Aσφαλιστικό, αν μια κυβέρνηση τολμούσε να ακουμπήσει τα ταμεία των Mητροπόλεων αντί να ρημάζει τα ασφαλιστικά Tαμεία.

Eίναι φανερό ότι η Nέα Δημοκρατία δεν είναι τέτοια κυβέρνηση. Πηγαίνοντας προς τον πανεργατικό ξεσηκωμό της 17-19 Mάρτη, με τις απεργίες και τα συλλαλητήρια ενάντια στη λιτότητα και την πολεμική εμπλοκή της Nέας Δημοκρατίας, έχουμε κάθε λόγο να προβάλουμε και την απαίτηση να φύγουν οι σκανδαλώδεις ιεράρχες. Aς πάει να κλειστεί σε κάποιο μοναστήρι ο Xριστόδουλος. Kι ας πάρει μαζί του και τους φίλους του της δεξιάς.

Αναδημοσίευση από Εργατική Αλληλεγγύη, εφημερίδα του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος, αδελφή οργάνωση της Εργατικής Δημοκρατίας στην Ελλάδα


Περιεχόμενα

8 Μαρτίου Διεθνής Μέρα της Γυναίκας

Δεν θέλουμε μόνο ψωμί, θέλουμε και τριαντάφυλλα

Στις 8 Μαρτίου θα μας επισκεφτούν πάλι διάφορες βουλευτίνες από διάφορα κόμματα, να μας μιλήσουν για την 'Μέρα της Γυναίκας'. Οι συντεχνιακοί/ες θα μας προσφέρουν γαρύφαλλα, και κάποιοι 'πρωτοποριακοί εργοδότες' θα μας κεράσουν καφέ και τυροπιτάκια. Για μια ακόμα φορά θα ακούσουμε πόσο τυχερές είμαστε που ζούμε σε μια δημοκρατική χώρα όπως η Κυπριακή Δημοκρατία, που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, στην οποία οι γυναίκες έχουν ευκαιρίες για ανέλιξη. Θα τονιστεί ότι τώρα μέσα στην 'οικογένεια της Ευρώπης' όλα αυτά είναι εξασφαλισμένα, και το μόνο που χρειάζεται πια είναι να μπουν περισσότερες γυναίκες στα κέντρα εξουσίας.

Εκείνο που δεν πρόκειται να ακούσουμε ποτέ είναι η πραγματική ιστορία πίσω από την μέρα αυτή, η οποία καθιερώθηκε για να τιμηθούν οι αγώνες των εργατριών που εργάζονταν κεντήτριες στις βιοτεχνίες της Νέας Υόρκης, στις φτωχογειτονιές του Ανατολικού Μανχάταν. Οι εργάτριες αυτές, οι περισσότερες μετανάστριες και μερικές όχι μεγαλύτερες από 10 χρονών, δούλευαν από την ανατολή μέχρι τη δύση του ήλιου, στοιβαγμένες κάτω από ανθυγιεινές συνθήκες. Σκυφτές όλη μέρα στο βελόνι, πολλές είχαν σοβαρά προβλήματα όρασης, αρθρίτιδα και ραχίτιδα πριν καν γίνουν 18 - 20 χρονών, και ήταν υποχρεωμένες να πληρώνουν ενοίκιο για το σκαμνί που κάθονταν στη δουλειά, να πληρώνουν τα βελόνια και την κλωστή που χρησιμοποιούσαν, για να κεντούν τα ρούχα των αριστοκρατών.

Τον Μάρτιο του 1908 ξέσπασαν απεργίες καθοδηγούμενες από τις πρωτοπόρες αριστερές εργάτριες, στις 8 Μαρτίου πήραν μαζικό χαρακτήρα και έμειναν στην ιστορία γνωστές σαν η 'εξέγερση των 20.000'. Η αγωνιστικότητα των γυναικών αυτών έμεινε ιστορική, το ίδιο και η αγριότητα της αστυνομίας και των αφεντάδων και αφεντικίνων. Δύο χρόνια αργότερα, η Γερμανίδα επαναστάτρια Κλάρα Ζετκιν, πρότεινε σε μια συνδιάσκεψη στην Κοπεγχάγη να καθιερωθεί η 8η Μαρτίου σαν Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας. Κάτι που δεν μπόρεσε να καθιερωθεί λόγο του ξεσπάσματος του Α Παγκοσμίου Πολέμου. Ο πρώτος πραγματικός εορτασμός της μέρας αυτής έγινε το 1917 στην Ρωσία, όταν οι διαδηλώσεις των γυναικών σηματοδότησαν την επανάσταση του Φλεβάρη. Η Ρωσία βρισκόταν ήδη στον 3ο χρόνο πολέμου, και η πείνα και η μιζέρια θέριζαν. Εκείνη την μέρα, οι γυναίκες της Πετρούπολης ενάντια στην απόφαση της τοπικής επιτροπής του Μπολσεβίκικου κόμματος κατέβηκαν σε απεργία στις βιοτεχνίες της κλωστοϋφαντουργίας. Οι απεργίες απλώθηκαν σαν φωτιά, και 200 χιλιάδες εργάτες ενώθηκαν σε απεργίες με τις εργάτριες. Ο τσάρος καθαιρέθηκε, και στην εξουσία βγήκε η κυβέρνηση Κερένσκι, η οποία στάθηκε και αυτή ανίκανη να ικανοποιήσει τα αιτήματα των εργατών. Η Οκτωβριανή Επανάσταση μερικούς μήνες μετά οριοθέτησε και καθιέρωσε μια νέα εποχή για την εργατική τάξη: Μεταξύ άλλων αναγνωρίστηκε η ισότητα ανδρών και γυναικών, καταργήθηκε η πατρική και ανδρική εξουσία, αναγνωρίστηκε το αυτόματο διαζύγιο, οι εκτρώσεις έγιναν ελεύθερες και δωρεάν, η παροχή αντισύλληψης ήταν δωρεάν, οργανώθηκαν κοινοτικά εστιατόρια, παιδικοί σταθμοί, πλυντήρια για να μειωθεί η εξάρτηση των γυναικών από τις 'οικογενειακές δουλειές' που τις καθηλώνει στο σπίτι. Μέσα σε λίγα μόνο χρόνια πραγματοποιήθηκαν επιτεύγματα και αναγνωρίστηκαν δικαιώματα και αιτήματα , που για δεκάδες χρόνια ο καπιταλισμός μας αρνείται. Δυστυχώς με την επικράτηση του σταλινισμού και τα κρατικού καπιταλισμού στην Ρωσία όλα όσα κερδίσθηκαν από τους εργάτες χάθηκαν.

Έτσι τώρα πια οι εορτασμοί για την 'Μέρα της Γυναίκας' περιορίζονται απλά σε φιλανθρωπικά τσάγια, και σε αταξικές απαιτήσεις για περισσότερες γυναίκες στα κέντρα εξουσίας. Μας τις παρουσιάζουν σαν 'γυναίκες πρότυπα' που πέτυχαν στην καριέρα και κοινωνική καταξίωση, παρόλα αυτά είναι άξιες σύζυγοι και μανάδες.

Τι ωφελούν μια απλή εργάτρια οι περισσότερες διευθυντίνες; Αυτές δεν θα έχουν κανένα δισταγμό ανά πάσα στιγμή να απολύσουν γυναίκες υφιστάμενες τους.

Τι έχουν κάνει στην Κυπριακή Δημοκρατία οι βουλευτίνες για την ισομισθία; Την σεξουαλική παρενόχληση των γυναικών από τους εργοδότες τους; Για την σεξουαλική εκμετάλλευση των ξένων εργατριών ; Κρύβονται υποκριτικά πίσω από την δικαιολογία ότι δεν μπορούν να ελέγξουν και να πειθαρχήσουν όλους τους εργοδότες σε όλους τους τομείς της οικονομίας.

Σε μια περίοδο που όλα τα κεκτημένα κτυπιούνται και καταργούνται δεν ακούστηκε καμία βουλευτίνα να πει οτιδήποτε εναντία στα νέα εξαντλητικά ωράρια των υπεραγορών , να νοιαστεί για τις πωλήτριες ή να υποστηρίξει αιτήματα για αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές για υγεία και παιδεία.

Οι αγώνες των γυναικών το 1908 και 1917 παραμένουν επίκαιρες και σήμερα, και ακολουθώντας την παράδοση τους μπορούμε να αγωνιστούμε για κτίσιμο ενός κόσμου χωρίς εκμετάλλευση, αθλιότητα, πολέμους, πείνα και φτώχεια.

Μαρία Χριστοφόρου


Περιεχόμενα