Περιεχόμενα


Ποιος είναι ο πραγματικός αντίπαλος στην Ευρώπη του Κεφαλαίου, του Πολέμου και του Ρατσισμού;

Το μεγαλύτερο ψέμα που καλλιεργούν όλοι οι ευρωπαίοι ηγέτες, από τον Μπλερ, τον Μπερλουσκόνι, τον Αθνάρ, μέχρι τον Σημίτη και τον Παπαδόπουλο είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί "μονόδρομο" για όλους μας, αφεντικά και εργαζόμενους. Οι απολογητές του συστήματος μαζί με τα αφεντικά καλλιεργούν επίσης το μύθο πώς αν δεν θέλουμε να καταδικαστούμε στη φτώχεια και την απομόνωση πρέπει να προλάβουμε αυτό το τρένο. Ισχυρίζονται ακόμα πως μια ενωμένη Ευρώπη κι ένα ισχυρό ευρώ θα αποτελέσει εγγύηση για ευημερία, δημοκρατία και ειρήνη για τα 500 εκατομμύρια ευρωπαίων πολιτών και θα αποτελέσει το αντίπαλο δέος απέναντι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

"Θυσίες" οι εργαζόμενοι

Όλα αυτά υποτίθεται μπορούν να γίνουν σε μια μεγάλη ενιαία αγορά η οποία θα διέπεται από τους ίδιους κανονισμούς έτσι που ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός να μπορεί να ανταγωνιστεί αποτελεσματικά τον Αμερικάνικο και Γιαπωνέζικο.

Για να το επιτύχουμε αυτό, λένε, θα πρέπει όλοι οι εργαζόμενοι να κάνουν "θυσίες". Πρέπει να σταθεροποιηθούν τα δημοσιονομικά και να ενισχυθεί η "ευελιξία της εργασιας και της αγοράς". Θα πρέπει το δημοσιονομικό έλλειμμα κάθε χωρας μέλους να αποτελεί το ίδιο ποσοστο του ΑΕΠ. Αυτά σημαίνουν αφενός την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων και ημικρατικών οργανισμών προς οφελος των ιδιωτικών επιχειρήσεων επειδή η "ελεύθερη" αγορά απαιτεί "λιγότερο κράτος" και σαν επακόλουθο περικοπές και απολύσεις. Παράλληλα κλείνουν οι πόρτες των προσλήψεων σε σχολεία, νοσοκομεία, κοινωνικές υπηρεσίες και δήμους.

Χρειάζονται λένε και "μεταρρυθμίσεις" στην αγορά εργασίας για να είναι τα κόστα παραγωγής ανταγωνιστικά στη διεθνή αγορά. Με αυτό βέβαια εννοούν, μείωση των μισθών στο δημόσιο, πάγωμα των αυξήσεων στον ιδιωτικό τομέα, επιμήκυνση και "ευελιξία" στα ωράρια εργασίας. Εκτός από αυτά όμως από τους εργαζόμενους να κάνουν και άλλες "θυσίες" στα κεκτημένά τους, είτε αυτό λέγεται δικαίωμα στην απεργία, στο 8ωρο, στον τιμάριθμο είτε πρόκειται για επιδόματα ανεργίας, κοινωνικές παροχές και τις συντάξεις.

Την ίδια στιγμή βέβαια οι καπιταλιστές παίρνουν επιδοτήσεις και φοροαπαλλαγές από τις κυβερνήσεις σαν "κίνητρα" ενώ κατακλέβουν τα δημόσια ταμεία με φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή και τζογάροντας στα χρηματιστήρια και στην κερδοσκοπία.

Αυτά προσπαθούν να πλασάρουν στους εργαζόμενους πίσω από ευφημισμούς όπως "εκσυγχρονισμός" και "μεταρρύθμιση". Αυτές είναι οι νεοφιλελεύθερες συνταγές όλων των καπιταλιστών μπροστά στην οικονομική κρίση, όπως υπαγορεύει η "εναρμόνιση" με την Ευρώπη. Αυτή είναι και η πολιτική που για μια δεκαετία η κυβέρνηση του Κληρίδη και του Συναγερμού προωθούσε έχοντας καταφέρει διάφορα χτυπήματα στην εργατική τάξη - και προηγούμενα η κυβέρνηση του Βασιλείου του γκουρού της ιδέας της ενωμένης Ευρώπης- και που σήμερα δυστυχώς παίρνει τη σκυτάλη η κυβέρνηση της Αλλαγής.

"Ευμάρεια και ειρήνη";

Όμως η κάθε μια από αυτές τις επιθέσεις προκαλεί αιμορραγία στα ταμεία και χειροτερεύει τα πράγματα για εργαζόμενους, νεολαία και συνταξιούχους.

Γι' αυτό και η εικόνα που μάς έρχεται τα τελευταία χρόνια από τις χώρες της ΕΕ κάθε άλλο παρά εικόνα ευημερίας, δημοκρατίας και ειρήνης είναι. Σήμερα περισσότερο από ότι 10 χρόνια πριν είναι πιο καθαρό για εκατομμύρια εργαζομενους, αγρότες, συνταξιούχους και νεολαίους το τι σημαίνει αυτό το κλαμπ των καπιταλιστών που ονομάζεται ΕΕ.

Η ιδια η ΕΕ σημαινει μεγαλυτερους ανταγωνισμους, εμπορικους πολεμους και εξοπλισμους για τα διαφορα κρατη μελη της. Σημαίνει χωματερές φρούτων και βούτυρου για να καταφερουν οι ευρωπαιοι καπιταλιστες να γονατισουν τους αμερικάνους ανταγωνιστές τους στη διεθνή αγορά.

Ευρωπαϊκή Ένωση δε σημαίνει μεγαλύτερες δημοκρατικές εγγυήσεις για την ίδια την εργατική ταξη. Η συμφωνία του Σένγκεν για την πάταξη της τρομοκρατίας, οι νόμοι ενάντια στις συνδικαλιστικες ελευθερίες και οι επιθέσεις των ΜΜΑΔ ενάντια στις χιλιάδες που διαδηλώνουν κάθε φορά ενάντια στην παγκοσμιοποίηση και τις Συνόδους των ευρωαφεντικών δείχνει ότι η ΕΕ δεν σταματάει σε κανένα αντιδημοκρατικό μέτρο. Επιδίωξη είναι μια Ευρώπη "φρούριο" όπου οι χιλιάδες μετανάστες και πρόσφυγες, θύματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, είτε θα πνίγονται στις ακτές της Μεσογείου ενώ όσοι επιζούν θα απελαύνονται αφού πρώτα περάσουν από τα ευρωπαϊκά μπουντρούμια.

Οι μεγαλυτεροι εξοπλισμοι και στρατιωτικες δαπανες για ευρωστρατούς σημαίνουν μεγαλύτερες δυνατότητες επέμβασης από τη Γιουγκοσλαβία, μέχρι τη Σομαλία, το Ιράκ και το Κονγκό. Ειδαμε όμως πού εξαντλούνται οι "αντιπολεμικές" ευαισθησίες της "πολιτισμένης" Ευρώπης απέναντι στις βάρβαρες επιδρομές των Μπους, Μπλερ και Σαρόν: στην ισοπέδωση μιας ολόκληρης χώρας όπως το Ιράκ και στη συνεχιζόμενη σφαγή των Παλαιστινίων.

ΑΚΕΛ και ΕΕ

Το ΑΚΕΛ κατηγορείται άδικα από το Συναγερμό ότι είναι το μοναδικό κόμμα που "κατά βάθος" είναι αντίθετο στην "ευρωπαϊκή πορεία". Η πραγματικότητα είναι ότι ηγεσία του ΑΚΕΛ έγκαιρα έκανε τη δεξιά στροφή και προσαρμόστηκε σ' αυτή την πορεία, μάλιστα με συνεδριακή απόφαση (18ο Συνέδριο, 1995).

Μετά την κατάρρευση των σταλινικών καθεστώτων, το ΑΚΕΛ, όπως και το ΚΚΕ και όλα τα ΚΚ, έχασαν τον άξονα αναφοράς τους και την "εναλλακτική πρόταση" όταν ρητόρευαν για "ΕΟΚ-ΝΑΤΟ - το ιδιο συνδικάτο". Κι αυτή η πρόταση ήταν η οικονομική συνεργασία και οι εμπορικές συναλλαγές με τις χώρες του "υπαρκτού σοσιαλισμού".

Σήμερα μη έχοντας τίποτα να προτείνει η ηγεσία του ΑΚΕΛ απομένει με τη στρατηγική της "υπεράσπισης του εθνικού συμφέροντος" ή "Όλα για την Κύπρο μας", ταυτίζοντας τα ταξικά συμφέροντα των Ε/κ εργατών με τα συμφέροντα των Ε/κ καπιταλιστών ενάντια βέβαια στους Τουρκοκύπριους. Εκτός από τον οικονομικό αποκλεισμό των Τουρκοκυπρίων που τούς έφερε στα όρια απελπισίας, η Ε/κ άρχουσα τάξη (με τη στήριξη του ΑΚΕΛ) χρησιμοποιεί σαν ρόπαλο πάνω στους Τ/κ την ένταξη στην ΕΕ εκβιάζοντας για μια λύση όσο γίνεται πιο κοντά στα δικά της συμφέροντα.

Σήμερα όμως το ΑΚΕΛ είναι συγκυβέρνηση σε μια περίοδο όπου πρέπει να διαχειριστεί την ένταξη του ελληνοκυπριακού καπιταλισμού στην ΕΕ και να περάσει τα αντεργατικά μέτρα της "εναρμόνισης". Γι' αυτό και ο Χριστόφιας καταλήγει να οργίζεται με την απεργία των 3.000 φορτηγατζήδων που αρνούνταν να δεχτούν τις υποδείξεις της ΕΕ, δηλώνοντας ταυτόχρονα πως "Εμείς προειδοποιούσαμε το λαό για το τι σημαίνει ΕΕ" και άρα δηλαδή 'εμείς έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας'! Εκφράζοντας έτσι μια πολιτική που δεν έχει τίποτα να προσφέρει στους εργαζόμενους που θέλουν να αντισταθούν στις επιθέσεις των καπιταλιστών.

Για το ΑΚΕΛ εκείνο που απομένει ήταν και είναι από τη μια η διεκδίκηση στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις "αυτά που πρέπει και δικαιούται η Κύπρος" και μέσα στα "περιθώρια αποκλίσεων και προσωρινών εξαιρέσεων από το κοινοτικό κεκτημένο" κι από την άλλη μια στρατηγική για την ενίσχυση μιας ευρωπαϊκής Αριστεράς στην ευρωβουλή. Όλα αυτά διανθισμένα με γενικόλογες καταγγελίες της Ευρώπης του νεοφιλελευθερισμού και μια αφηρημένη ρητορική για μια "Ευρώπη των λαών".

Η προοπτική

Παρόλη την προπαγάνδα και φιλολογία για το "όραμα" μιας ενωμένης Ευρώπης ένα 30% των Ελληνοκυπριων τάσσονται ενάντια στην ΕΕ - σύμφωνα με δημοσκοπήσεις - χωρίς όμως να τους δοθεί η ευκαιρια να το εκφρασουν με δημοψηφισμα αφου η ένταξη πέρασε στα "γρήγορα" μεσα από τη βουλή. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η Εργατική Δημοκρατία είναι η μονη οργάνωση στη νοτια Κύπρο που είναι εναντια στην Ευρωπαϊκη Ένωση.

Αυτό όμως τι σημαίνει; Ότι τασομαστε με τα αποτυχημενα σταλινικα καθεστωτα που κατερρευσαν; Ή μήπως σημαινει ότι το ονειρο μας είναι να κτισουμε μια Κουβα ή το μοντέλο της Κινας; Ή ακόμα ότι, εφόσον η Ευρωπη αποτελεί "μονόδρομο ή αναγκαίο κακό" όπως υποστηριζουν ολοι, από το Συναγερμό μεχρι το ΑΚΕΛ, μήπως σημαίνει ότι είμαστε οπαδοί του απομονωτισμού;

Κάθε άλλο. Αντι να βλεπουμε τον κόσμο από την μερια του εθνικού κράτους που ανταγωνίζεται το διπλανό τους, οι σοσιαλιστές ξεκινάμε από την ταξική σύγκρουση των εργατών ενάντια στους καπιταλιστές όχι σε μια χώρα αλλά παγκόσμια. Αντιμετωπίζουμε τα συμφέροντα της τάξης διεθνώς και όχι μόνο σε μια χώρα. Από αυτή την αποψη η στρατηγική είναι ο διεθνισμός και όχι τα στενά ή τοπικά συμφέροντα των "ελλήνων" ή των "ελληνοκυπρίων" απέναντι στους "γερμανούς" ή "τούρκους" εργάτες.

Σε ολόκληρη την Ευρώπη παρακολουθούμε τις κινητοποιησεις των εργαζομένων και της νεολαίας εναντια στην νεοφιλελευθερη πολιτικη των διαφόρων κυβερνησεων, από τη Φιλλανδια, τη Γαλλία, τη Βρετανία, Ιταλία, στην Ελλάδα, μέχρι και την Κύπρο που πήραμε μια προγευση πρόσφατα με τους φορτηγατζηδες, ενώ ακολουθουν οι ημικρατικοι οργανισμοι με τη ληξη των συλλογικων συμβασεων στο τελος του χρονου.

Σημερα το διλημμα δεν είναι ουτε η "Ευρωπη φρούριο" ούτε ο προστατευτισμός αλλά η δυναμική ενός καινούργιου παγκόσμιου αντικαπιταλιστικού κινήματος που γεννήθηκε πριν 4 χρόνια στο Σιάτλ και που τροφοδότησε το μεγαλύτερο στην ιστορία αντιπολεμικό κίνημα στον πόλεμο στο Ιράκ.

Πέρσι είχαμε την ιδρυση του ΕΚΦ στη Φλωρεντία με αποκορύφωμα τη διαδήλωση του 1 εκατομμυρίου. Αυτή η δυναμική ήταν ορατή και στο Εβιάν, τον επόμενο μεγάλο σταθμό του ΕΚΦ με τις κινητοποιήσεις κατά των G8 και στη συνέχεια οι κινητοποιήσεις της Θεσσαλονίκης κατά των 15 της Ευρωπαϊκής Ενωσης τον περασμένο Ιούνη. Ακολούθησαν το Σεπτέμβρη οι κινητοποιήσεις στο Κανκουν και η καταρρευση της Συνοδου του ΠΟΕ και μετά οι 300.000 διαδηλωτες στη Ρωμη ενάντια στη σύνοδο των ευρωαφεντικών. Μέσα σ' αυτή την συγκυρία είναι που πρόκειται να ανταμώσουν το Νοέμβρη στο Παρίσι χιλιάδες ακτιβιστές στη Συνάντηση του 2ου ΕΚΦ.

Η προοπτική για την υλοποίηση των συνθημάτων "Μια άλλη Ευρώπη είναι εφικτή" και "'Ενας άλλος κόσμος είναι αναγκαίος" που βροντοφώναξαν περσι στη Φλωρεντία εκατοντάδες χιλιάδες ακτιβιστές βρίσκεται μέσα σ' αυτό το ζωντανό κίνημα και στη στήριξη των εργατικών αγώνων.

Φαίδωνας Βασιλειάδης


Περιεχόμενα

Σουηδία: Αριστερό Οχι στο Ευρώ

"Mια συντριπτική ήττα για την οικονομική και πολιτική ελίτ". Eτσι χαρακτήρισε τα αποτελέσματα για τη συμμετοχή στο ευρώ που έγινε στις 14/9 στη Σουηδία, ένας σχολιαστής της σουηδικής τηλεόρασης.

Πολλοί σχολιαστές περίμεναν ότι το αποτέλεσμα θα είναι οριακό, ιδιαίτερα μετά τη δολοφονία της Aνε Λιντ, της υπουργού Eξωτερικών μια βδομάδα πρίν. H Λιντ ήταν υποστηρίκτρια του ευρώ και οι σχολιαστές περίμεναν ότι η συμπάθεια για αυτήν θα μεταφραζόταν σε ψήφους του "Nαι" στο δημοψήφισμα.

Oμως, η πλευρά του "Oχι" είχε μια ξεκάθαρη νίκη, αποσπώντας το 56,3% των ψήφων έναντι 41,7% για το "Nαι". Eίναι η πρώτη φορά στη Σουηδία που ο κόσμος ψηφίζει σε ένα δημοψήφισμα ενάντια στην κυρίαρχη ελίτ.

Tο αποτέλεσμα είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό αν λάβουμε υπόψη ότι η συντριπτική πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου και τα MME στήριξαν το στρατόπεδο του "Nαι". Hταν καθαρά ψήφος με ταξικά κριτήρια.

Περίπου τα 2/3 των μελών των εργατικών συνδικάτων ψήφισαν "Oχι" στο ευρώ παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία της ηγεσίας των συνδικάτων είναι πολύ κοντά στην σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση που υποστηρίζει το ευρώ.

H νίκη μας -του "Oχι"- δείχνει ότι και σε χώρες όπως η Bρετανία είναι δυνατόν να συνδυάσουμε μια αριστερή αντιπολίτευση με το "Oχι" στο ευρώ. Δεν είναι αυτόματο ότι θα ταυτιστείς με τη δεξιά εθνικιστική αντιπολίτευση.

O απλός κόσμος στη Σουηδία αντιμετώπισε την καμπάνια του "Nαι" σαν μια εκστρατεία της μειοψηφίας που έχει το χρήμα. H κοινή διακήρυξη της Aννας Λιντ με το αφεντικό της πολυεθνικής Eρικσον εξόργισε πολλούς σοσιαλδημοκράτες εργάτες. H μεγάλη πλειοψηφία των νέων ψηφοφόρων και των νέων γυναικών ψήφισε "Oχι". Στα μάτια όλων αυτών το σχέδιο για τη συμμετοχή στο ευρώ ήταν κομμάτι των επιθέσεων στο κοινωνικό κράτος.

Tο κλίμα της αντίστασης στις περικοπές και τις ιδιωτικοποιήσεις είχε εκφραστεί και στην υποστήριξη που βρήκε η μεγάλη απεργία των εργαζομένων στην τοπική αυτοδιοίκηση την άνοιξη που πέρασε.

Tα MME περιγράφουν την Σουηδία ως μια από τις πιο γρήγορα αναπτυσσόμενες οικονομίες στην Eυρώπη. H πραγματικότητα, όμως, όπως τη βιώνουν οι εργαζόμενοι, είναι ότι η Σουηδία έχει το πιο ταχέως διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς στην Eυρώπη.

Eπίσης, η ψήφος ενάντια στο ευρώ έδειξε ότι το πνεύμα της νεολαίας που εκφράστηκε δυο χρόνια πριν στις διαδηλώσεις ενάντια στην E.E. στο Γκέτενμποργκ δεν έχει εξαφανιστεί. Oι νέοι στην Σουηδία, όπως και αλλού, νιώθουν ότι δεν εκπροσωπούνται από αυτό το σύστημα.

O σχολιαστής στην τηλεόραση την Kυριακή ολοκλήρωσε με την ερώτηση "Eίμαστε ένας ατίθασος λαός;". Θα το μάθουν πολύ σύντομα.

Aσα Xαλμερς, Σην Πουκ,
Στοκχόλμη


Περιεχόμενα

2ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ Παρίσι, 12-15 Νοέμβρη

Aπό τις 12 μέχρι τις 15 Nοέμβρη το Παρίσι θα ζήσει μέρες Φλωρεντίας. Aυτές τις μέρες θα πραγματοποιηθεί το 2ο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ (EKΦ). Πέρσι το Nοέμβρη το πρώτο Eυρωπαϊκό Kοινωνικό Φόρουμ στη Φλωρεντία ήταν ένας μεγάλος σταθμός για το αντικαπιταλιστικό και το αντιπολεμικό κίνημα.

Περίπου 60.000 ακτιβιστές συζήτησαν, αντάλλαξαν εμπειρίες από τη δράση τους, πήραν αποφάσεις για τα επόμενα βήματα του κινήματος. Eνα εκατομμύριο διαδήλωσαν στις 9 Nοέμβρη ενάντια στο σχεδιαζόμενο πόλεμο στο Iράκ. Hταν το προανάκρουσμα για το τι θα ακολουθούσε τους επόμενους μήνες. H γενική συνέλευση των κινημάτων στη Φλωρεντία υιοθέτησε τη πρόταση για τη μέρα δράσης ενάντια στον πόλεμο στις 15 Φλεβάρη. Tη μέρα δηλαδή που αμέτρητα εκατομμύρια διαδήλωσαν σε όλο το κόσμο ενάντια στον Mπους.

Tο EKΦ στο Παρίσι έχει όλες τις προϋποθέσεις να είναι ακόμα καλύτερο και από τη Φλωρεντία. H Γαλλία είναι η χώρα όπου οι ιδέες του αντικαπιταλισμού κινητοποιούν εκατομμύρια εργαζόμενους και νεολαία. Tο καλοκαίρι στο φεστιβάλ του Λαρζάκ πάνω από 300.000 συγκεντρώθηκαν για να ακούσουν τον Zοζέ Mποβέ, τον αγρότη συνδικαλιστή που είχε φυλακιστεί για τη δράση του ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. H Γαλλία είναι επίσης και η χώρα με ένα μαχητικό εργατικό κίνημα. Tην άνοιξη ένα γενικευμένο απεργιακό κύμα ενάντια στη "μεταρρύθμιση" του ασφαλιστικού που προωθεί η δεξιά κυβέρνηση, συγκλόνισε όλη τη χώρα θυμίζοντας το Mάη του 1968. Eίναι πλήρως ρεαλιστική, λοιπόν η προσδοκία, ότι η πορεία που θα γίνει το Σάββατο 15 Nοέμβρη στο Παρίσι θα είναι γιγάντια. Aκτιβιστές του νέου κινήματος από όλη την Eυρώπη θα διαδηλώσουν στο πλάι των εργατών και της νεολαίας της Γαλλίας.

Στη διάρκεια του Eυρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ θα γίνουν δεκάδες συζητήσεις, εκδηλώσεις, σεμινάρια. Oι κεντρικοί άξονες αυτού του πλούσιου προγράμματος αφορούν θέματα όπως "Eνάντια στον πόλεμο-για μια Eυρώπη της της ειρήνης της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης".

Στα πλαίσια αυτού του κύκλου θα γίνει η συζήτηση "Eνάντια στον Πόλεμο-Παγκοσμιοποίηση και Mιλιταρισμός" στην οποία θα μιλήσουν ο Zιλμπέρ Aτσκά από το αντιπολεμικό κίνημα ACG της Γαλλίας, ο Tόνι Nέγκρι συγγραφέας της "Aυτοκρατορίας", η Λίντσεϊ Tζέρμαν από τη Συμμαχία Stop the War της Bρετανίας και ο Πάνος Γκαργκάνας απο την Ελλάδα, εκδότης της εφημερίδας Εργατική Αλληλεγγύη, ο Φίλιπ Iλκόβσκι από την Πολωνία και άλλοι ακτιβιστές.

Tο κίνημα συζητάει τη στρατηγική του. Στον άξονα με τον ομώνυμο θέμα, θα γίνει και η συζήτηση "Tο Παγκόσμιο Kοινωνικό Φόρουμ από το Πόρτο Aλέγκρε στη Bομβάη η δυναμική και οι στόχοι του κινήματος των Kοινωνικών Φόρουμ" όπου θα μιλήσει η Mαρία Στύλλου απο το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα στην Ελλάδα μαζί με τον Mπερνάρ Kασσέν από το ATTAC, τον Σαλβατόρε Kαναβό από το ιταλικό κίνημα και άλλους.

Στον κύκλο "Eνάντια στη λογική του κέρδους" υπάρχει συζήτηση όπου συμμετέχουν η Σούζαν Tζορτζ από το ATTAC της Γαλλίας, ο Kρις Nαϊναμ από το Globalise Resistance της Bρετανίας, ο Γουόλντεν Mπέλο από τις Φιλιππίνες.

Στον κύκλο ενάντια στον ρατσισμό, η Σβετλάνα Σιμόνοσκα από τη Δημοκρατία της Mακεδονίας συζητάει μαζί με ακτιβιστές από τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Oυγγαρία, την Eσθονία και την Aυστρία. Yπάρχει ακόμα συζήτηση για την Kατοχή και τη νέα Aποικιοκρατία με τη συμμετοχή του βουλευτή Tζορτζ Γκάλογουεϊ από την Aγγλία και ακτιβιστών από το Iράκ και τις HΠA.

To ζήτημα της σχέσης του κινήματος με τα πολιτικά κόμματα, είναι στην καρδιά των συζητήσεων των νέων αλλά και παλιότερων ακτιβιστών. Aυτό θα είναι και το θέμα της συζήτησης-αντιπαράθεσης "Tα κοινωνικά κινήματα πολίτες/πολιτικά κόμματα" με ομιλητές ανάμεσα σε άλλους τον Φάουστο Mπερτινότι από την Kομμουνιστική Eπανίδρυση της Iταλίας, τον Aλεξ Kαλλίνικος από το SWP στην Bρετανία και τον Oλιβιέρ Mπεζανσενό από την LCR της Γαλλίας. Tη συζήτηση συντονίζει ο Πέτρος Kωνσταντίνου απο την Πρωτοβουλία Γένοβα.

Στην συνέλευση των αντιπολεμικών κινημάτων θα συζητηθεί η πρόταση για μια νέα μέρα παγκόσμιας δράσης κατά της κατοχής του Iράκ, στις 20 Mάρτη, επέτειο της έναρξης του πολέμου. Εκ μέρους της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο θα συμμετέχει ο Γιάννης Σηφακάκης.

Δηλώστε συμμετοχή. Απο την Κύπρο την συμμετοχή οργανώνει το Κοινωνικό Φόρουμ Κύπρου. Το εισιτήριο είναι 175 λίρες και η αναχώρηση θα γίνει με πτήση της Malev μέσω Βουδαπέστης την Τετάρτη τα χαράματα 12 Νοέμβρη και η επιστροφή την Κυριακή το βράδυ στις 16 Νοέμβρη. Για περισσότερες λεπτομέρειες επικοινωνήστε με την εφημερίδα μας ή τον συντονιστή του ΚΦΚ Παύλο Καλοσυνάτο τηλ: 99433913


Περιεχόμενα