Περιεχόμενα


Οι κινητοποιήσεις των τουρκοκυπρίων και η "συμπαράσταση" των ελληνοκυπρίων

Οι κινητοποιήσεις των τουρκοκυπρίων είναι πράγματι πρωτοφανείς και δίκαια νοιώθουμε χαρά και περηφάνια όλοι οι ειλικρινείς υποστηριχτές της επαναπροσέγγισης.

Το πρώτο όμως που πρέπει να πούμε γι αυτές τις κινητοποιήσεις είναι ότι δεν ήλθαν απο το πουθενά. Ειναι η κορύφωση μιας σειράς κοινωνικών αγώνων που έγιναν τα τελευταία χρόνια στο βορρά.

Οι δάσκαλοι, οι καθηγητές, οι δημόσιοι υπάλληλοι κινητοποιήθηκαν πολλές φορές τα τελευταία χρόνια και κατέβηκαν σε απεργίες και όχι μόνο για μισθολογικά αιτήματα αλλα και για να υπερασπιστούν τα δημοκρατικά τους δικαιώματα. Να θυμήσουμε ότι όταν ο πρόεδρος του συνδικάτου των δασκάλων πρίν δυό χρόνια καταφέρτηκε ενάντια στον έλεγχο που είχε η τουρκική κυβέρνηση στο βορρά και ζήτησε να σταματήσει αυτή η επέμβαση ξεσηκώθηκαν οι εθνικιστές και ήθελαν να τον κρεμάσουν. Το μόνο που τον έσωσε ήταν η στήριξη που βρήκε απο το κίνημα. Το ίδιο ισχύει με τον Σενέρ Λεβέντ τον αρχισυντάχτη της "Αυρουπα" και τώρα "Αφρίκα" που τον φυλάκισε ο Ντεκτάς. Η αλληλεγγύη του κινήματος και οι διαδηλώσεις συμπαράστασης είχαν σαν αποτέλεσμα την αποφυλάκιση του.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ακόμη ότι πρίν δυό χρόνια είχαμε την πρώτη μεγάλη διαδήλωση των τουρκοκυπρίων όταν 10,000 διαδήλωσαν ενάντια στον Ντεκτάς εξαιτίας της κατάρρευσης πέντε τραπεζών, μια απο τις οποίες την έλεγχε ο πεθερός του Ντεκτάς, που είχε σαν συνέπεια να χάσουν τις οικονομίες τους χιλιάδες άνθρωποι. Τότε ήταν που μπούκαραν μέσα στο κτίριο της βουλής μετά απο συγκρούσεις με την αστυνομία ζητώντας αποζημιώσεις για τις αποταμιεύσεις που τους έφαγαν οι τραπεζίτες.

Παρά την αντίθετη εικόνα που υπάρχει στη πλευρά μας οι τουρκοκύπριοι έχουν μια σημαντική παράδοση αγώνων, απεργιών και κινητοποιήσεων τα τελευταία 10 τουλάχιστον χρόνια. Ιδιαίτερα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Βέβαια για την ελληνοκυπριακή πλευρά αυτοί οι αγώνες περνούσαν στα ψιλά των εφημερίδων. Τώρα που νομίζουν ότι μπορούν να τους χρησιμοποιήσουν στα διπλωματικά τους παζάρια τους προβάλλουν.

Μάλιστα οι Παπαπέτρου και Αναστασιάδης που ξαφνικά έγιναν οι πιο ένθερμοι υποστηριχτές των τουρκοκυπρίων προβάλλουν αυτές τις εκδηλώσεις για να μας πείσουν οτι οι τουρκοκύπριοι ζητούν ότι και ο Κληρίδης και μας καλούν να ακούσουμε "τη φωνή των τουρκοκυπρίων" και ουσιαστικά να ψηφίσουμε Κληρίδη γιατί τον θέλουν και οι τουρκοκύπριοι.

ΥποκρισίαΑυτοί οι ίδιοι όμως είναι οι πρώτοι που δεν ακούουν "τη φωνή των τουρκοκυπρίων", όπως τις φωνές του Μουσταφά Ακιντζι και του τουρκοκύπριου δημοσιογράφου Σουλεϊμάν Ερκουτζλου που μίλησαν μπροστά σε ελληνοκυπριακό ακροατήριο σε εκδήλωση στο Χολιντεϊ Ιν στις 20 Γενάρη. Στην ομιλία του ο Ερκούτζλου τόνισε με έμφαση ότι "τα χειροκροτήματα και η έκφραση συμπαράστασης των ελληνοκυπρίων όχι μόνο δεν μας βοηθούν αλλά μας βλάφτουν". "Οι κινητοποιήσεις μας" τόνισε "δεν σημαίνουν οτι ξαφνικά αγαπήσαμε τους ελληνοκύπριους. Εκείνο που θέλουμε, εκείνο για το οποίο διαδηλώνουμε, είναι μια καλήτερη ζωή, καλήτερη ποιότητα ζωής, να αυτοδιοικούμαστε, να ορίζουμε εμείς οι ίδιοι τη ζωή μας, να είμαστε περήφανοι για αυτό που είμαστε και να ανήκουμε στη διεθνή κοινότητα".

Οι ελληνοκύπριοι όψιμοι υποστηριχτές της επαναπροσέγγισης κάνουν πως δέν ακούνε όταν οι τουρκοκύπριοι τα λένε αυτά. Με τον ίδιο τρόπο αγνοούν τον Μεχμέτ Αλή Ταλάτ, που είναι και ο πιο δημοφιλής τουρκοκύπριος πολιτικός μέσα στους ελληνοκύπριους, όταν λέει στον Πρεσβευτή της Γιουγκοσλαβίας στην Κύπρο Σβέτισλαβ Μπασάρα, που μίλησε για υπό κατοχή περιοχή οτι "δεν γνωρίζει τις 'πραγματικότητες' στο Κυπριακό και ότι στην Κύπρο δεν υπάρχει πρόβλημα κατοχής". Με τον ίδιο τρόπο αγνοούν και πολλά απο εκείνα που είπε σε συνέντευξη του στον Φιλελεύθερο στις 30 Γενάρη, όπως το οτι: "οι ηγέτες και των δυο πλευρών δεν θέλουν λύση. Ο Κληρίδης συμπεριφέρεται σαν να θέλει λύση αλλα χρεισιμοποιεί την αδιαλλαξία Ντεκτάς". Ιδιαίτερα όταν εξηγεί ότι οι τουρκοκύπριοι κινητοποιούνται γιατί επείγονται για συμφωνία μέχρι τις 28 Φλεβάρη γιατί διαφορετικά "θα χάσουν τον μοχλό πίεσης τους και τη δύναμη να πιέσουν την ελληνοκυπριακή πλευρά να αποδεχτεί μερικές πρόνοιες που είναι ζωτικής σημασίας για τα τουρκοκυπριακά συμφέροντα"

Αυτοί όλοι που χειροκροτούν σήμερα υποκριτικά τους τουρκοκύπριους βγάζουν σπιράκια όταν ακούν για "πρόνοιες που είναι ζωτικής σημασίας για τα τουρκοκυπριακά συμφέροντα". Είναι φανερό ότι όταν μας καλούν να ακούσουμε τη φωνή των τουρκοκυπρίων εννοούν μόνο τις φωνές και τα αιτήματα που έχουν προς τον Ντεκτάς. Η αλήθεια όμως είναι ότι οι τουρκοκύπριοι διαδηλωτές έχουν αιτήματα και απαιτήσεις όχι μόνο ενάντια στον Nτενκτάς αλλά και ενάντια στον Kληρίδη. Αυτά που λένε ο Ακιντζί και ο Ταλάτ τα λέει επίσημα και η πλατφόρμα των 90 τουρκοκυπριακών οργανώσεων που ξεκίνησε αυτές τις κινητοποιήσεις. Γράφει στο προγραμμα της: "Kύρια κριτήρια για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος A) H εγκαθίδρυση ενός νέου Συνεταιρικού Kράτους το οποίο θα έχει ειδικές ευθύνες χρήσης της κυριαρχίας, βασιζόμενες στην πολιτική ισότητα των δυο πλευρών...

Z) H συμφωνία για θέματα εδάφους και περιουσιών στην Kύπρο θα πρέπει να διεξαχθεί με ένα τρόπο που να μη δημιουργεί νέους πρόσφυγες, σε μεγάλη κλίμακα...

Δεν θα μας υποχρεώσει κανείς να παραιτηθούμε από το δικαίωμα της αυτοκυβέρνησής μας ούτε από την πολιτική μας ισότητα επίσης δεν θα παραιτηθούμε από τα δικαιώματα συνιδρυτών που μας χορηγηθήκανε από την Συνθήκη ίδρυσης της Kυπριακής Δημοκρατίας το 1960".

Mε απλά λόγια οι τουρκοκύπριοι διαδηλωτές ζητούν να μην γίνουν πρόσφυγες ξανά μέσα στο νησί και να αναγνωριστούν σαν ισότιμοι συγκάτοικοι σε ένα "κοινό σπίτι" με τους ελληνοκύπριους.

Για κάθε αγωνιστή της ειρήνης, για κάθε απλό εργαζόμενο που χάρηκε βλέποντας τους τουρκοκύπριους να βγαίνουν στους δρόμους, για όλους όσους θέλουν μια Kύπρο ειρηνική όπου να ζουν αδελφικά ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι, η απάντηση στο ξέσπασμα των τουρκοκύπριων πρέπει να είναι ξεκάθαρη: "Eίστε καλοδεχούμενοι να ζήσουμε μαζί ειρηνικά". Kαι γι' αυτό το μήνυμα προς τους "δικούς μας Nτενκτάς", προς τον Kληρίδη και την ελληνική κυβέρνηση πρέπει να είναι ξεκάθαρο και δυνατό: ικανοποιείστε τα αιτήματα των τουρκοκυπρίων διαδηλωτών, σταματήστε τον οικονομικό και διπλωματικό αποκλεισμό τους.


Περιεχόμενα

Οι διαδηλώσεις στο Ναύπλιο

Ενάντια στην Ευρώπή του πολέμου και της λιτότητας

Η απόφαση της Κοπεγχάγης για ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πανηγυρίστηκε απο την κυβέρνηση αλλά και όλο το πολιτικό φάσμα. Η κυβέρνηση διεκδικεί για τον εαυτό της αυτή την "επιτυχία" ενώ η αντιπολίτευση τονίζει τη συμβολή της ελληνικής κυβέρνησης στη "επιτυχία". Όλοι ανεξαιρέτως χαίρονται και προσδοκούν την συνέχιση της βοήθειας από τον Σημίτη, που έχει αναλάβει την προεδρία της Ε.Ε. για αυτό το εξάμηνο.

Όμως σε ποία Ένωση μας έχουν εντάξει και ποία είναι η ατζέντα της ελληνικής προεδρίας; Ο ίδιος ο Σημίτης είπε πως το πρώτο μέλημα της Ελληνικής προεδρίας είναι "να διαχειριστεί την κρίση στο Ιράκ" και να φέρει την ευημερία στην Ενωμένη Ευρώπη.

Την κρίση στο Ιράκ την διαχειρίζονται ενισχύοντας την πολεμική μηχανή του Μπους, ενώ το ποία ευημερία μπορεί να περιμένει κανείς από την Ε.Ε. και την ελληνική προεδρία φάνηκε και από την σύνοδο των υπουργών Εργασίας των 15 στο Ναύπλιο τον περασμένο μήνα, στην επίσημη "πρώτη" της ελληνικής προεδρίας. Προσπάθησαν να πείσουν τον κόσμο πως η ατζέντα της συνόδου, αφορούσε την "κοινωνική Ευρώπη" και την "τόνωση της απασχόλησης". Όμως ο κάθε υπουργός που παρευρέθηκε εκεί εκπροσωπούσε μια κυβέρνηση που έχει εξαπολύσει μια σκληρή επίθεση στους εργαζόμενους και τα συνδικάτα.

O Γιαννίτσης που είναι ο αρμόδιος υφυπουργός για την ελληνική προεδρία της E.E. ηταν ο υπουργός Eργασίας που την άνοιξη του 2001 κατέβασε το πακέτο για τη "μεταρρύθμιση" του ασφαλιστικού, που πρόβλεπε αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, πετσόκομμα των συντάξεων και κατάργηση των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων. Εκεί ήταν και ο υπουργός εργασίας της Ιταλίας που αντιπροσώπευε την κυβέρνηση του Mπερλουσκόνι. Τη κυβέρνηση που έχει βαλθεί να καταργήσει το άρθρο 18 της εργατικής νομοθεσίας που είναι μια κατάκτηση των εργατικών αγώνων των αρχών της δεκαετίας του '70, που βάζει περιορισμούς στην απόλυση ενός εργαζόμενου. Όλες οι κυβερνήσεις που αντιπροσωπεύτηκαν εκεί όχι μόνο χτυπούν την εργατική τάξη στην χώρα τους, αλλά στηρίζουν και την εκστρατεία του Μπους στο Ιράκ.

H κυβέρνηση του Mπλερ στη Bρετανία που είναι ο πιο πιστός σύμμαχος των HΠA έχει βάλει στο στόχαστρο της τους πυροσβέστες και το συνδικάτο τους. Θέλει να περικόψει ολόκληρα τμήματα αυτής της κοινωνικής υπηρεσίας, να απολύσει χιλιάδες και να περικόψει τους μισθούς τους. O "εκσυγχρονιστής" Mπλερ έχει λεφτά για συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους όπως στο Aφγανιστάν ή στο Iράκ αλλά δεν έχει για τους πυροσβέστες.

Ο Σρέντερ είχε δηλώσει ότι η Γερμανία σε "καμιά περίπτωση" δεν θα συμμετέχει σε πόλεμο στο Iράκ και ταυτόχρονα έκανε αναφορές στην "κοινωνική δικαιοσύνη" και τις ανάγκες των εργαζόμενων. Tώρα ξέχασε αυτές τις διακηρύξεις και προσφέρει όλες τις νατοϊκές βάσεις σε γερμανικό έδαφος για την προετοιμασία της εισβολής στο Iράκ. Γερμανοί στρατιώτες και γερμανικά πολεμικά πλοία αναπληρώνουν τις HΠA σε αποστολές στο Aφγανιστάν και στα παράλια της ανατολικής Aφρικής για να αποδεσμευτούν οι αμερικανοί στρατιώτες και να συμμετάσχουν στο πόλεμο στο Ιράκ.

H κυβέρνηση Σημίτη είναι πρόθυμη να βάψει τα χέρια της με το αίμα των παιδιών του Iράκ και γι' αυτό στέλνει φρεγάτες στον Περσικό και παραχωρεί χωρίς ντροπή τη βάση της Σούδας για τα βομβαρδιστικά των HΠA και του NATO που είναι φορτωμένα με τόνους βομβών απεμπλουτισμένου ουρανίου. Σπαταλάνε εκατομμύρια γι' αυτές τις εξορμήσεις την ώρα που ζητάνε νέες θυσίες στις συντάξεις και τους μισθούς.

Aπολύσεις, ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές στις κοινωνικές υπηρεσίες, λιτότητα σε μισθούς και συντάξεις, είναι η μια όψη της "Eνωμένης Eυρώπης", ενώ η άλλη είναι η συμμετοχή και στήριξη ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων, τα δισεκατομμύρια που ξοδεύονται για εξοπλισμούς.

Aυτή την Eυρώπη θα "τραπεζώνει" για ένα εξάμηνο η κυβέρνηση του Σημίτη στη διάρκεια της προεδρίας της. Την ένταξη σε αυτή την Ευρώπη πανηγυρίζει η κυβέρνηση μας, ο Συναγερμός και όχι μόνο.

Όμως υπάρχει και η άλλη όψη της Ευρώπης. Aπέναντι στην Eυρώπη του κεφαλαίου και του πολέμου που θα διαχειρίζεται για ένα εξάμηνο ο Σημίτης ορθώνεται όλο και πιο δυναμικά η Eυρώπη των εργατών, του αντικαπιταλιστικού και αντιπολεμικού κινήματος. Tα δυο τελευταία χρόνια αυτή η Eυρώπη κάνει όλο και πιο δυναμικά την παρουσία της, στις διαδηλώσεις έξω από τις Συνόδους Κορυφής της E.E., στις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, στους εργατικούς αγώνες κόντρα στη λιτότητα, τις ιδιωτικοποιήσεις, σε όλες τις επιθέσεις της αγοράς.

Από την Γένοβα στις Βρυξέλες, από την Φλωρεντία και το Λονδίνο στους δρόμους του Ναυπλίου, εκατομμύρια διαδηλώνουν ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των κυβερνήσεων της Ενωμένης Ευρώπης και στην συμμετοχή τους στον πόλεμο του Μπους. Προς αυτή την Ευρώπη είναι που κοιτάμε εμείς και όχι την Ευρώπη του Κληρίδη, του Σημίτη, του Μπλέρ και του Μπερλουσκόνι.

Κυριάκος Κοιλιάρης


Περιεχόμενα